Ik geloof dat ieder seizoen iets van ons vraagt.
De lente nodigt uit om te groeien, de herfst om los te laten.
En de zomer... die lijkt me dit jaar vooral uit te nodigen om te vertragen. Niet omdat er minder gebeurt, maar juist om bewuster aanwezig
te zijn in alles wat er wél gebeurt.
De zomervakantie is begonnen. Een periode waarin de agenda vanzelf
wat leger wordt, maar waarin het leven achter de schermen eigenlijk gewoon doorgaat. Misschien herken je dat wel.
Bij ons staat deze zomer in het teken van Wessel. Eind augustus wordt hij alweer achttien jaar. Een prachtige mijlpaal, maar ook een tijd waarin achter de schermen ontzettend veel geregeld moest worden.
Gesprekken, papierwerk, afspraken, toekomstplannen... allemaal stappen
die horen bij het langzaam loslaten én tegelijkertijd
stevig naast iemand blijven staan.
Het zijn van die momenten waarop ik weer besef dat het leven zich niet laat plannen zoals een agenda dat graag zou willen.
Tussen die regeldagen door zoek ik bewust de rust op.
Niet door niets te doen, maar juist door me onder te dompelen in nieuwe kennis. Op mijn tafel ligt de complete serie van Julian May te wachten, naast Human Dynamics en Samen leven, samen werken van Sandra Seagal. Hele verschillende boeken, maar allemaal raken ze aan iets wat me al jaren fascineert: waarom mensen doen wat ze doen,
hoe we verschillen, hoe we elkaar aanvullen en hoe je met meer begrip naar jezelf én de ander kunt kijken.
Misschien is dat wel mijn grootste hobby geworden.
Niet alleen lezen.
Maar proberen de wereld, en de mensen daarin,
steeds een beetje beter te begrijpen.
En natuurlijk blijft ook Lamineralium zachtjes doorstromen.
De komende weken ga ik weer op pad om nieuwe foto's te maken
voor de webshopupdate. Dat zijn misschien wel mijn favoriete uren.
Met een camera in mijn hand de natuur in, zoeken naar het juiste licht, een mooi detail of precies dat gevoel dat ik uiteindelijk ook op de
website wil laten terugkomen.
Daarnaast hebben Wessel en ik ons voorgenomen om iedere week samen een klein uitstapje te maken. Geen volle planning, geen lijst met 'moeten', maar gewoon samen herinneringen maken. Juist die kleine momenten blijken achteraf vaak de grootste waarde te hebben.
Ik merk dat deze maand me uitnodigt om niet steeds vooruit te kijken.
Niet alles hoeft vandaag besloten te worden.
Niet iedere vraag vraagt direct om een antwoord.
Soms is het voldoende om te vertrouwen dat alles zich ontvouwt
op het moment dat het eraan toe is.
Net zoals een kristal niet ontstaat doordat je eraan trekt.
Maar doordat het, laagje voor laagje, precies de tijd krijgt
die het nodig heeft.
Misschien is dat wel de mooiste les van deze zomer.
Ruimte maken.
Voor rust.
Voor verwondering.
Voor nieuwe kennis.
Voor de mensen die je lief zijn.
Voor nieuwe kansen.
Voor uitdagingen die je laten groeien.
En misschien wel het allerbelangrijkste...
Ruimte maken voor jezelf.
Want juist wanneer er wat meer stilte ontstaat, wordt vaak ook weer hoorbaar welke richting het leven je zachtjes op probeert te sturen.
En voor dat zachte stemmetje van binnen,
dat je in de drukte van alledag soms bijna niet meer hoort.
Dat zijn voor mij de fluisteringen van het leven.
En ik ben benieuwd...
Welke fluistering hoor jij deze zomer?
Liefs Wiarda
💫
Reactie plaatsen
Reacties