Wanneer je lichaam al weet wat je hoofd nog probeert te begrijpen

"Over luisteren naar je lichaam,
loslaten wat niet meer past en
terugkeren naar de bedoeling waarmee alles ooit begon"

Deze maand in Fluisteringen van het Leven

Soms ontstaat een verandering niet doordat je hoofd een besluit neemt.
Soms is het je lichaam dat je al veel eerder vertelt dat iets niet meer past.
Deze maand deel ik een heel persoonlijk verhaal
over de verschuiving binnen Lamineralium.
Over de gebeurtenis die tijdens een livesale alles veranderde.
Over luisteren naar de signalen van je lichaam.
En over de moed om terug te keren naar wat werkelijk bij je past.
Misschien herken je iets van jouw eigen reis in dit verhaal.

Lieve jij,

Vorige week begon ik met schrijven voor de Noordsterlijn van augustus en over de energie van de maand met sterrenbeeld Leeuw.
Het ging niet over de leeuw die het hardst brult.
Maar over de leeuw die niemand hoeft te overtuigen dat hij een leeuw is.
Sinds ik die woorden opschreef, merkte ik dat ze bleven hangen.
Niet alleen voor jullie.
Ook bij mijzelf.
Soms gebeurt dat.
Dan schrijf ik iets waarvan ik pas later besef dat het eigenlijk óók over mijn eigen leven gaat.
Misschien is dat wel de reden waarom Fluisteringen van het Leven zijn ontstaan.
Omdat sommige onderwerpen zich niet laten vangen in een Noordsterlijn.
Soms vraagt een thema om een persoonlijk verhaal.
Niet omdat mijn verhaal belangrijker is dan dat van een ander.
Maar omdat ik geloof dat we onszelf vaak herkennen in de verhalen van iemand anders.
Afgelopen weekend was ik samen met Wessel aan het genieten van een high tea.
Aan de muur hing een bord met een tekst die direct mijn aandacht trok.

"Op verandering hopen zonder er zelf iets voor te doen,
is als op het treinstation wachten op een boot."

Ik glimlachte.
Niet omdat verandering altijd makkelijk is.
Maar omdat ik besefte hoe waar deze woorden eigenlijk zijn.
Verandering begint zelden vanzelf.
Soms vraagt het leven ons om stil te staan.
Soms om los te laten.
En soms vraagt het ons om eerlijk te kijken naar een vraag die we misschien al veel langer met ons meedragen.
Past dit nog bij wie ik vandaag ben?
Dat was precies de vraag die de afgelopen maanden steeds vaker bij mij terugkwam.
Niet alleen als ondernemer.
Maar vooral als mens.
En misschien...
begon dit verhaal al veel eerder.
Misschien begon het op het moment dat ik voelde dat liefde soms niet minder wordt...
maar om een andere vorm vraagt.

Wanneer verwachtingen ongemerkt
je richting bepalen

Het leven verandert zelden van de ene op de andere dag.
Meestal gebeurt het bijna ongemerkt.
Een klein stapje.
Nog een stapje.
En voor je het weet sta je ergens waarvan je niet precies weet hoe je er bent gekomen.
Ik denk dat verwachtingen ook zo werken.
Ze beginnen zelden als een last.
Vaak ontstaan ze juist vanuit iets moois.
Je ontdekt iets waar je blij van wordt.
Mensen reageren enthousiast.
Je merkt dat wat je doet anderen raakt.
En natuurlijk wil je daar iets mee.
Je deelt nog eens iets.
En nog eens.
Langzaam ontstaat er een ritme.
Een gewoonte.
En zonder dat je het doorhebt, verandert iets wat ooit vanuit pure liefde ontstond
langzaam in iets waarvan je denkt dat het moet blijven bestaan.
Misschien herken je dat wel.
In je werk.
Binnen je gezin.
In een vriendschap.
Of misschien wel op sociale media.
Waar zichtbaar zijn belangrijker lijkt te worden
dan werkelijk aanwezig zijn.
Waar je het gevoel kunt krijgen dat je altijd moet blijven bewegen.
Altijd iets moet delen.
Altijd bereikbaar moet zijn.
Alsof stilstand betekent dat je achteruitgaat.
Alsof je alleen waardevol bent zolang je zichtbaar bent.
Ik denk dat veel mensen dat herkennen.
En eerlijk gezegd...
ik ook.

De bedoeling waarmee alles ooit begon

Wanneer mensen aan Lamineralium denken, denken de meesten aan mineralen.
Aan de webshop.
Aan de livesales.
Aan de kennisbibliotheek.
En de laatste tijd misschien ook aan de Noordsterlijn.
Maar wat veel mensen niet weten...
is dat Lamineralium eigenlijk nooit begonnen is met mineralen.
De oorsprong lag ergens anders.
Nog voordat er een webshop was.
Nog voordat ik stond ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.
Nog voordat ik ooit een eerste steen verkocht.
Leefde er al een verlangen.
Niet om een onderneming te bouwen.
Maar om verhalen te vertellen.
Verhalen die iets in beweging zetten.
Verhalen waarin mensen zichzelf konden herkennen.
Verhalen die niet vertelden hoe je zou moeten leven...
maar die je uitnodigden om jezelf beter te leren begrijpen.
Misschien is dat wel de rode draad die al mijn hele leven door mij heen loopt.
Nieuwsgierigheid naar mensen.
Naar hun verhaal.
Naar datgene wat iemand gevormd heeft.
Naar de symboliek die soms zichtbaar wordt wanneer je met aandacht kijkt.
Vanuit dat verlangen ontstonden uiteindelijk de eerste zielsverhalen.
En nog steeds zijn dat misschien wel de meest bijzondere opdrachten die ik mag maken.
Niet omdat ze perfect moeten zijn.
Maar omdat ik daarin alles mag samenbrengen wat mij zo raakt.
Levensverhalen.
Intuïtie.
Symboliek.
De boodschappen uit de kaarten.
Psychologie.
En de mineralen die iemand tijdens zo'n proces kunnen ondersteunen.
Wanneer ik aan een zielsverhaal werk...
verdwijnt de tijd.
Soms zit ik uren achter elkaar te schrijven.
Dan zoek ik.
Lees ik terug.
Leg ik kaarten.
Zoek ik opnieuw.
Net zolang tot het verhaal voelt alsof het zichzelf wil vertellen.
Dat voelt nooit als werk.
Dat voelt als thuiskomen.
En misschien besef ik juist nu pas...
dat daar altijd mijn hart heeft gelegen.
Niet in het verkopen van een steen.
Maar in het vertellen van een verhaal.

Wanneer je lichaam begint te fluisteren

Toch duurde het nog tijden voordat ik dat werkelijk durfde te zien.
Soms wijst het leven je heel voorzichtig een andere richting.
En soms gebeurt dat op een manier die je nooit zou hebben gekozen.
Er zijn momenten waarop het leven een duidelijke grens trekt.
Een gebeurtenis die een onzichtbare scheidslijn vormt tussen vóór en ná.
Voor mij begon die verandering op die ene avond.
Een avond die ik nooit meer zal vergeten.
Ik was live.
Zoals zoveel avonden daarvoor.
We waren samen naar de nieuwste mineralen aan het kijken.
Er werd gelachen.
Er werden vragen gesteld.
En toen ging mijn telefoon.
Ik drukte hem weg.
Ik was immers live.
Vrijwel direct ging hij opnieuw.
Deze keer via Stefan.
Hij liep even weg om op te nemen.
Ik hoorde aan zijn stem dat er iets veranderde.
Even later kwam hij terug.
Hij keek me aan en zei heel zacht:
"Thomas heeft zelfmoord gepleegd."
Ik weet nog dat ik bijna automatisch antwoordde:
"Is hij dood dan?"
Misschien omdat mijn broer eerder al een poging had gedaan.
Misschien omdat mijn hoofd nog helemaal niet kon bevatten wat ik zojuist had gehoord.
Maar nog voordat dat besef werkelijk binnenkwam...
schoot ik in de overlevingsmodus.
Ik besefte dat ik nog live was.
Ik sloot de livesale direct af.
Verwijderde haar.
En een paar minuten later zaten we in de auto.
Onderweg plaatste ik een kort bericht op Instagram.
Dat ik slecht nieuws had ontvangen.
Dat mijn broer was overleden.
En dat ik later terug zou komen.
Meer kon ik op dat moment niet.
De tijd leek stil te staan.
Of misschien beter gezegd...
voor een deel van mij bleef hij daar stilstaan

Als liefde om een andere vorm vraagt

De weken daarna pakte ik alles weer op.
Zoals zoveel mensen doen.
Je gaat verder.
Omdat het leven doorgaat.
Omdat er bestellingen liggen.
Omdat mensen op je rekenen.
Omdat je hoofd begrijpt dat het verder moet.
En dat deed ik ook.
De webshop bleef draaien.
Er kwamen nieuwe collecties.
Ik schreef verder.
Zocht de mooiste stukken uit.
En ook de livesales gingen weer door.
Aan de buitenkant leek er misschien weinig veranderd.
Maar iedere keer wanneer ik opnieuw live zou gaan...
gebeurde er iets.
Niet tijdens de livesale.
Maar al dagen daarvoor.
Mijn lichaam reageerde alsof het zich iets herinnerde.
Mijn hartslag verhoogde.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik werd misselijk.
Soms moest ik zelfs overgeven.
En hoe graag ik ook wilde geloven dat het vanzelf weer over zou gaan...
het bleef.
Ik heb mezelf daar nooit voor veroordeeld.
Ik heb gezocht.
Ik heb eraan gewerkt.
Met tijd.
Met traumatherapie.
Met geduld.
Mijn hoofd begreep steeds beter wat er gebeurd was.
Maar mijn lichaam bleef mij iets vertellen.
En misschien is dat wel één van de moeilijkste lessen die het leven mij heeft geleerd.
Dat ons lichaam soms een herinnering bewaart.
Lang nadat ons hoofd heeft besloten verder te gaan.
Pas veel later begon ik te begrijpen dat mijn lichaam mij niet vertelde dat ik moest stoppen.
Het probeerde mij iets veel subtielers duidelijk te maken.
Niet dat de liefde verdwenen was.
Niet dat Lamineralium niet meer bij mij paste.
Maar dat de vorm waarin ik het was gaan doen
niet langer aansloot bij wat mijn hart nodig had.
En misschien was dat wel de moeilijkste ontdekking.
Niet dat ik minder van Lamineralium was gaan houden.
Maar juist het tegenovergestelde.
Ik hield er nog net zoveel van als in het begin.
Alleen begon ik te voelen dat liefde soms vraagt om een andere vorm.
En dat inzicht liet mij niet meer los.
dat besef veranderde uiteindelijk alles.
Niet van de een op de andere dag.
Eigenlijk heel langzaam.
Zoals zoveel belangrijke veranderingen in het leven.
Ik begon mezelf steeds vaker af te vragen waarom ik ooit met Lamineralium was begonnen.
Niet met de webshop.
Niet met de livesales.
Maar helemaal aan het begin.
Nog voordat er een logo was.
Nog voordat er een website was.
Nog voordat de eerste bestelling werd geplaatst.
Waar ging mijn hart toen eigenlijk sneller van kloppen?
Het antwoord kwam verrassend snel.
Niet van verkopen.
Niet van cijfers.
Niet van groeien.
Maar van verwondering.
Van de schatten van de natuur.
Van schrijven.
Van de zielsverhalen.
Van urenlang verdiepen in één mineraal, totdat ik het gevoel had dat ik het écht begreep.
Van het zoeken naar dat ene bijzondere stuk waarvan ik wist: iemand gaat hier precies op het juiste moment door geraakt worden.
Van gesprekken.
Van verbinding.
Van verhalen.
Misschien was dat wel de grootste ontdekking.
Ik hoefde Lamineralium niet opnieuw uit te vinden.
Ik hoefde alleen terug te gaan naar de bedoeling waarmee alles ooit begon.
En ineens vielen er allerlei puzzelstukjes op hun plaats.
Waarom de Noordsterlijn zo vanzelf uit mijn handen stroomde.
Waarom het schrijven van Fluisteringen van het Leven voelde alsof ik weer ademhaalde.
Waarom de kennisbibliotheek mij zoveel energie geeft.
Waarom ik nog steeds uren kan verdwalen in een nieuw mineraal of een bijzondere achtergrond.
En waarom een zielsverhaal schrijven nog altijd voelt alsof de tijd even niet bestaat.
Dat zijn de momenten waarop ik vergeet hoe laat het is.
Waarop ik helemaal opga in wat er ontstaat.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het mag.
En misschien is dat wel de mooiste graadmeter die er bestaat.
Niet de vraag of iets succesvol is.
Maar de vraag of je onderweg de tijd vergeet.
Of je hart vanzelf een beetje zachter gaat kloppen.
Of je voelt:
Ja... dit ben ik.

Terug naar de bedoeling

Er kwam een moment waarop ik mezelf een vraag stelde die eigenlijk heel eenvoudig was.
Maar waar ik jarenlang geen tijd voor had genomen.
Als ik vandaag opnieuw met Lamineralium zou beginnen...
Zou ik het dan weer op dezelfde manier doen?
Ik hoefde niet lang na te denken.
Nee.
Ondanks dat het mijn "kindje" is.
Niet omdat ik spijt heb.
Integendeel.
Ik ben ongelooflijk dankbaar voor alles wat Lamineralium mij heeft gebracht.
Voor alle ontmoetingen.
Voor de gesprekken.
Voor de mensen die ik heb mogen leren kennen.
Voor iedereen die al die jaren heeft meegeleefd, meegedacht en meegegroeid.
Voor iedere bestelling.
Voor iedere livesale.
Voor iedere glimlach.
Voor iedere bijzondere steen die een nieuw thuis vond.
Geen seconde zou ik daarvan willen missen.
En toch...
zou ik vandaag andere keuzes maken.
Omdat ik vandaag een andere Wiarda ben dan in 2021.
Niet beter.
Niet wijzer.
Maar wel dichter bij mezelf.
Misschien is dat ook niet zo vreemd.
Want ook wij groeien.
We maken dingen mee.
We verliezen.
We vinden opnieuw.
En onderweg ontdekken we steeds iets beter wat werkelijk bij ons past.
Soms vragen mensen mij of ik, als ik terug kon in de tijd, bepaalde gebeurtenissen anders zou willen.
Dat is geen eenvoudige vraag.
Natuurlijk had ik sommige mensen liever niet verloren.
Natuurlijk had ik sommige pijn liever niet gekend.
Maar tegelijkertijd weet ik ook...
dat juist al die ervaringen mij hebben gevormd tot de mens die ik vandaag ben.
Niet ondanks alles wat er gebeurde.
Maar ook dankzij alles wat het mij onderweg heeft geleerd.
Ik geloof steeds meer dat iedere ervaring iets met zich meebrengt.
Soms een litteken.
Soms een inzicht.
Soms een nieuwe richting.
En soms allemaal tegelijk.
Ik zou nooit zeggen dat moeilijke gebeurtenissen mooi zijn.
Dat zijn ze niet.
Maar ik geloof wel dat we, hoe moeilijk de weg soms ook is, altijd mogen kiezen wat we uiteindelijk met die ervaring doen.
Misschien is dat wel de enige echte vrijheid die we hebben.

Toen ik mijn rode draad eindelijk herkende

Dat bracht mij terug naar de vraag waarmee Lamineralium ooit begon.
Terug naar de rode draad die er al die tijd al was.
Niet: "Welke mineralen wil ik verkopen?"
Maar: "Welk verhaal wil ik vertellen?"
En ineens zag ik iets wat eigenlijk al die jaren al zichtbaar was.
Lamineralium is nooit ontstaan vanuit de wens om een webshop te bouwen.
Lamineralium ontstond vanuit de wens om verhalen te vertellen.
Verhalen die mensen helpen zichzelf beter te begrijpen.
De mineralen waren vanaf het begin bedoeld als ondersteuning van iemands eigen reis.
Niet als doel.
Maar als tastbare herinnering.
Als anker.
Als een klein stukje natuur dat iemand kan begeleiden op zijn of haar eigen pad.
Misschien is dat ook waarom de zielsverhalen mij nog steeds zo raken.
Daar komt voor mij alles samen.
Een levensverhaal.
De symboliek.
De kaarten.
De intuïtie.
De inzichten.
En uiteindelijk de mineralen die iemand in dat proces kunnen ondersteunen.
Wanneer ik daaraan werk...
verdwijnt de tijd.
En misschien is dat wel de mooiste graadmeter die er bestaat.
Niet hoeveel uur je ergens mee bezig bent.
Maar of je onderweg vergeet op de klok te kijken.
Datzelfde gevoel ontdekte ik opnieuw toen de Noordsterlijn ontstond.
En later bij de kennisbibliotheek.
Bij de app.
En nu ook bij Fluisteringen van het Leven.
Ineens zag ik dat het eigenlijk nooit losse onderdelen zijn geweest.
Alles vertelt hetzelfde verhaal.
Alleen vanuit een andere ingang.
De Noordsterlijn nodigt uit tot reflectie.
Fluisteringen van het Leven laat zien hoe het leven ons soms zelf lessen aanreikt.
De zielsverhalen nemen één mens mee op een persoonlijke reis vol inzichten, symboliek en ondersteunende mineralen.
De kennisbibliotheek brengt verdieping en achtergrond.
De webshop maakt het mogelijk om de mineralen te vinden die onderweg kunnen ondersteunen.
En de app brengt al die werelden straks samen op één plek.
Geen losse puzzelstukjes.
Maar één geheel.
Allemaal ontstaan vanuit dezelfde draad.
En toen besefte ik...
Ik hoefde Lamineralium helemaal niet opnieuw uit te vinden.
Ik hoef alleen terug te keren naar de bedoeling waarmee alles ooit begon.
Dat voelde niet als een stap terug.
Het voelde als thuiskomen.
Want soms denken we dat groeien betekent dat we steeds verder vooruit moeten.
Terwijl echte groei soms juist betekent dat we terug durven keren.
Niet naar vroeger.
Maar naar datgene waarvan we onderweg zijn afgedwaald.
Misschien is dat ook wel de rode draad die al die tijd door Lamineralium heeft gelopen.
Niet het zoeken naar méér.
Maar het steeds opnieuw terugvinden van datgene wat werkelijk betekenis geeft.
De verhalen.
De verwondering.
De verbinding.
En misschien...
uiteindelijk ook een klein beetje van jezelf.
Misschien was die rode draad er nooit om mij ergens anders naartoe te brengen.
Misschien wilde hij mij alleen steeds opnieuw herinneren aan wie ik altijd al was.
Want wie zijn eigen Noordster weer durft te volgen, ontdekt vaak dat hij nooit echt verdwaald was... alleen heel even was vergeten welke richting zijn hart al die tijd al wees.

Lamineralium blijft

Misschien vraag je je af wat dit nu betekent.
Heel eerlijk?
Misschien merk je er minder van dan je denkt.
En tegelijkertijd meer dan ooit.
Lamineralium stopt niet.
Integendeel.
Ik heb het gevoel dat de mooiste fase misschien nog wel moet beginnen.
De webshop blijft.
Daar blijf ik met net zoveel liefde op zoek naar bijzondere mineralen die mij raken en waarvan ik hoop dat ze ook iemand anders mogen raken.
De kennisbibliotheek blijft groeien.
De Noordsterlijn blijft iedere maand verschijnen.
Fluisteringen van het Leven krijgt eindelijk de ruimte waar ik al zo lang van droomde.
En de zielsverhalen...
die zijn inmiddels ook gegroeid in omvang en blijven daarmee het kloppende hart van Lamineralium.
Want daar begon het ooit.
En daar ligt nog steeds mijn grootste passie.
Misschien verandert er vooral iets in het ritme.
De vaste livesales maken plaats voor meer ruimte.
Meer spontaniteit.
Meer vertrouwen.
Niet omdat ik er geen plezier meer in heb.
Juist omdat ik wil dat een livesale weer gaat voelen zoals in het begin.
Een ontmoeting.
Een moment waarop we samen iets bijzonders ontdekken.
Niet omdat het op de planning staat.
Maar omdat ik een collectie heb gevonden waarvan ik meteen denk:
"Dit wil ik met jullie delen."
Of omdat de energie er simpelweg om vraagt.
Ik geloof steeds meer dat de mooiste dingen niet ontstaan wanneer we ze proberen af te dwingen.
Maar wanneer we ruimte maken zodat ze vanzelf kunnen ontstaan.
En misschien geldt dat niet alleen voor Lamineralium.
Misschien geldt dat ook voor onszelf.
Soms hoeven we niet harder te werken aan wie we willen worden.
Misschien mogen we gewoon wat vaker terugkeren naar wie we altijd al waren.

Dankjewel

Wanneer ik terugkijk op de afgelopen jaren, overheerst eigenlijk één gevoel.
Dankbaarheid.
Voor iedereen die ooit een bestelling plaatste.
Voor iedereen die een livesale meekeek.
Voor iedereen die een zielsverhaal aan mij toevertrouwde.
Voor ieder berichtje.
Voor iedere ontmoeting.
Voor iedere steen die, regelmatig met een omweg, een nieuw thuis vond.
Voor ieder verhaal dat ik mocht horen.
En misschien nog wel het meest...
voor al die mensen die onderweg iets van zichzelf hebben gedeeld.
Want uiteindelijk zijn het niet de mineralen die Lamineralium maken.
Dat zijn jullie.
Jullie vertrouwen.
Jullie openheid.
Jullie verhalen.
Daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.
Soms krijg ik de vraag hoeveel mensen ik de afgelopen jaren heb mogen bereiken.
Eerlijk gezegd weet ik dat niet.
En voor mij doet het er ook niet zoveel toe.
Wat ik wél weet, is dat ieder gesprek, ieder zielsverhaal, ieder mineraal, iedere bestelling en iedere ontmoeting voelt als een klein zaadje.
Sommige zaadjes ontkiemen direct.
Andere blijven misschien maanden of zelfs jaren stil in de grond liggen.
Tot er ineens precies de juiste omstandigheden zijn om te gaan groeien.
Misschien is dat ook wat Lamineralium altijd heeft willen zijn.
Geen plek waar antwoorden worden gegeven.
Maar een plek waar af en toe een zaadje geplant mag worden.
Een gedachte.
Een inzicht.
Een verhaal.
Een mineraal.
Een klein duwtje in de richting van jouw eigen Noordster.
En misschien...
is dat uiteindelijk de mooiste oogst die er bestaat.
Niet hoeveel stenen er zijn.
Niet hoeveel livesales er zijn geweest.
Niet hoeveel mensen mij zijn gaan volgen.
Maar hoeveel mensen onderweg weer een klein beetje dichter bij zichzelf zijn gekomen.
Als Lamineralium daar, al is het maar een heel klein beetje, aan heeft mogen bijdragen...
dan is mijn droom allang uitgekomen.
Dus dankjewel.
Dat je hier bent.
Dat je meeleest.
Dat je meegroeit.
En dat je mij de ruimte geeft om Lamineralium opnieuw vorm te geven, zonder de ziel ervan te verliezen.
Ik heb het gevoel dat we pas net zijn begonnen.

Liefs,
Wiarda
❤️

"uiteindelijk zijn we misschien allemaal onderweg naar dezelfde plek.
Niet verder van onszelf vandaan,
maar juist weer een stukje dichterbij".