Het leven hoeft niet af te zijn

“Over altijd vooruit willen, moeite hebben met stilstaan en langzaam ontdekken
dat je ook gelukkig mag zijn wanneer nog niet alles duidelijk of afgerond is.”

Deze maand in Fluisteringen van het Leven

De herfst is voor mij een heerlijk seizoen. De wind, de regen, het veranderende licht
en de natuur die zich langzaam terugtrekt om zich voor te bereiden op wat komen gaat.

Terwijl de natuur zonder haast haar eigen ritme volgt,
merk ik hoe lastig ik het soms vind om zelf wat gas terug te nemen.

Mijn hoofd is vaak alweer drie stappen verder, ik wil het liefst iedere dag iets tastbaars afronden
en ondertussen probeer ik mijn weg te vinden
tussen nieuwe mogelijkheden, verwachtingen en veranderingen.

Maar ergens tussen al dat denken, doen en vooruitkijken stelde iemand me onlangs
een verrassend eenvoudige vraag.

“Wiarda, ben je gelukkig?”

Een vraag waarop ik, tot mijn eigen verbazing, niet meteen antwoord had.

In deze Fluistering neem ik je mee in mijn afgelopen maand.
Over mezelf willen bewijzen, bewust vertragen bij Lamineralium, de veranderingen rondom Wessel
en het langzaam ontdekken dat niet alles vandaag opgelost hoeft te worden.

Want terwijl we soms zo druk zijn met alles wat nog moet,
vergeten we bijna stil te staan bij wat er allang is.

Lieve Jij, 

Hou jij van deze tijd van het jaar of kruip je liever met een dekentje op de bank?
Zelf hou ik van de wind die door de bomen jaagt, het riet dat meebuigt en de wolken die soms zo laag hangen dat je bijna denkt ze aan te kunnen raken.
Een stevige wandeling, het liefst wanneer het flink waait. De wind om mijn oren, mijn haren alle kanten op en af en toe een onverwachte zonnestraal die door het donkere wolkendek breekt, ik kan er ontzettend van genieten. Misschien juist omdat de herfst zoveel tegenstellingen heeft. Ze kan onstuimig zijn en tegelijkertijd rust uitstralen, iets waarin ik stiekem ook wel iets van mezelf herken.

Wanneer je in deze periode wandelt merk je misschien dat het licht verandert.
Waar de zon in de zomer hoog aan de hemel staat en alles volop groeit en bloeit, schijnt ze nu lager. Zachter ook. Soms moet ze behoorlijk haar best doen om tussen de wolken en de bomen door te komen.
De natuur trekt zich langzaam terug. Bladeren vallen, de dagen worden korter en veel dieren bereiden zich voor op de winter. Zoals een beer die zich terugtrekt voor zijn winterslaap en de eekhoorntjes in onze achtertuin, die druk de bomen in klimmen met hun pootjes vol nootjes.

Vanuit spiritueel oogpunt staat de eekhoorn symbool voor vooruitzien, voorbereiding en vertrouwen.
Ze verzamelt wat ze nodig heeft voor de tijd die komen gaat, maar neemt ondertussen ook de tijd om van tak naar tak te springen en haar omgeving te ontdekken. En hoe mooi is dat als je erbij stil staat? Vooruitdenken en voorbereiden is waardevol, zolang we niet vergeten om ook te genieten van het moment waarin we ons bevinden. Want misschien hoeven we niet alles alvast te verzamelen, te regelen of zeker te weten om erop te kunnen vertrouwen dat we straks genoeg hebben.
En nu ik dit zo opschrijf besef ik me.....die eekhoorn lijkt eigenlijk verdacht veel op mij. Altijd bezig, vooruitdenken, verzamelen en ondertussen nieuwsgierig naar alles wat er om haar heen gebeurt.
Een soort Wiarda, maar dan met een pluimstaart. 🤭
Van buitenaf lijkt het alsof de natuur langzaam tot stilstand komt. Maar eigenlijk is ze alweer bezig met wat daarna komt. Er wordt energie bewaard, verwerkt en voorbereid. Zonder haast. Zonder iedere dag zichtbaar resultaat. En daar kan ik nog wel iets van leren.

Want als er iemand is die graag iedere dag iets wil bereiken, dan ben ik het wel.
Een taak afronden, iets oplossen, een lijstje afwerken. Het liefst ga ik aan het einde van de dag naar bed met het gevoel dat ik iets tastbaars heb gedaan.
En als iets niet af is? Dan neem ik het gewoon mee in mijn hoofd, totdat ik er iets mee kan of het eindelijk een plekje krijgt. Alsof een dag pas echt goed besteed is wanneer er iets van mijn denkbeeldige lijstje afgestreept kan worden. Terwijl ik best weet dat je ook vooruitkomt door te luisteren, na te denken, te ontdekken of juist even niets te doen.

Alleen is weten iets anders dan het jezelf ook toestaan.
In mijn vorige Fluistering, De deur die je niet koos, schreef ik over de onverwachte mogelijkheden die op mijn pad kwamen. Inmiddels ben ik door een van die deuren gestapt.
Vol enthousiasme, nieuwsgierigheid en met behoorlijk wat zin om mezelf opnieuw uit te dagen.
Maar een nieuwe omgeving betekent ook opnieuw zoeken naar je plek.
Ik wilde begrijpen, leren en vooral graag iets bijdragen. Laten zien wat ik kan en dat het vertrouwen dat in mij werd uitgesproken terecht was. Alleen loopt niet alles zoals je vooraf kunt bedenken.
En juist wanneer dingen onduidelijk zijn, begint mijn hoofd overuren te draaien.
Vragen stellen, verbanden leggen, mogelijkheden onderzoeken. Ondertussen alvast drie stappen vooruitdenken, want stel je voor dat we ergens onnodig tijd verliezen. 😉

Maar gaandeweg merkte ik dat mijn enthousiasme steeds vaker werd afgewisseld met twijfel. Doe ik het goed?
Wordt gezien wat ik kan? Krijg ik voldoende ruimte om te ontdekken wat mijn plek hier kan zijn?
En misschien nog wel belangrijker: past die plek eigenlijk ook bij mij?
Dat laatste vergat ik bijna, want ik was zo bezig met wat ik zou kunnen betekenen, dat ik voorbijging aan wat ik zelf nodig heb. Tot het besef langzaam kwam dat ik niet overal invloed op heb.
Ik kan mijn best doen, initiatief nemen, leren en mezelf laten zien. Maar wat anderen daarmee doen, ligt niet volledig in mijn handen.
Als deze nieuwe weg bij me past, is dat prachtig.
En als dat uiteindelijk niet zo blijkt te zijn, dan heb ik iets geprobeerd waar ik nieuwsgierig naar was.
Dat maakt de stap niet minder waardevol, en toen ik dat eenmaal zo kon voelen, begon de onrust langzaam
te zakken.

Niet omdat ineens alles duidelijk was, maar omdat ik mezelf weer wat meer ruimte gaf.
Opvallend genoeg speelde er bij Lamineralium iets vergelijkbaars, maar dan precies andersom.
Daar heb ik bewust besloten om het rustiger aan te doen. Minder voortdurend bezig zijn met nieuwe verkopen, nieuwe plannen en alles wat er nog zou kunnen. Weer de volledige aandacht voor de mineralen, de verhalen en de mensen achter de bestellingen.
Terug naar wat me ooit zo enthousiast maakte om Lamineralium te beginnen. En natuurlijk vond dat ondernemende stemmetje in mijn hoofd daar ook weer iets van. Minder doen klinkt natuurlijk ook niet direct als een geweldig verdienmodel. 🤭

Maar toen ontving ik binnen een week, van drie verschillende klanten ontzettend lieve berichten.
Ze vertelden hoe fijn ze het vonden dat ik bewust voor een rustiger tempo had gekozen. Hoezeer ze de persoonlijke aandacht waardeerden en dat juist die manier van werken voor hen bijzonder voelt
Ik heb sommige berichten meerdere keren beluisterd en gelezen. De woorden raakten me, omdat ze precies benoemden wat ik zelf weer belangrijker wilde maken.
Ik hoef niet voortdurend méér te doen om iets waardevols te kunnen betekenen.
Misschien mag wat er al is ook gewoon de aandacht krijgen die het verdient.

En ergens tussen al die gedachten door stelde iemand me een vraag.
“Wiarda, ben je gelukkig?” 
Ik moest erover nadenken, niet omdat ik me ongelukkig voelde, maar omdat ik merkte dat mijn hoofd onmiddellijk begon te inventariseren. Hoe gaat het met mijn werk? Wat speelt er thuis? Welke onzekerheden zijn er nog? Wat moet er allemaal geregeld worden?
Alsof ik eerst moest controleren of alles wel voldoende op orde was om die vraag met ja te mogen beantwoorden. Maar de vraag zelf bleef me wel bezighouden.
En bijna twee weken later werd hij opnieuw gesteld.
“Wiarda, ben je gelukkig?”
En deze keer hoefde ik niet na te denken.
Ja.